روزه در مسیحیت

13عيسى مسيح براى پيروان خود روزها و یا وقتهاى بخصوصى را جهت روزه تعيين ننموده است و بهمين دلیل روزه برای پیروان مسیح اختیاری میباشد. عیسی مسیح به پیروان فرمود هر وقت که روزه میگیرند باید باید فقط برای خوشندی خدا روزه بگیرند نه آنکه مانند ريا كاران روزه بگيرند تا مردم از آنها تعريف و تمجيد كنند.« ۱۶وقتی روزه می گیرید مانند منافقان، خود را افسرده نشان ندهید. آنها چهره های خود را تغییر می دهند تا روزه دار بودن خود را به رُخ دیگران بکشند. بیقین بدانید که آن ها اجر خود را یافته اند! ۱۷اما تو وقتی روزه می گیری، سرت را چرب کن و صورت خود را بشوی ۱۸تا مردم از روزۀ تو با خبر نشوند، بلکه فقط پدر تو که در نهان است آن را بداند و پدری که هیچ چیز از نظر او پنهان نیست اجر تو را خواهد داد.» (متی ۶:‏۱۶-۱۸).
برخى از مسیحيان در روز جمعه بمناسبت روزى كه عيسى مصلوب شد از خوردن خود دارى می‏نمايند. برخى نيز در مدت چهل روز قبل از قيام مسيح از خوردن بعضى غذاها پرهيز می‏كنند. در مورد اين عادات و رسوم در كتاب مقدس دستورى يافت نمی‏شود؛ بلكه فقط دستور داده شد كه از انجام دادن و يا گفتن جميع چيزهاى شرارت آميز خوددارى نمائيم. بسيار مناسب است كه در اين مورد گفتار مسيح را ذكر نمايم كه فرمود تمام غذاها پاك و حلال است و چيزى كه انسان را ناپاك می‏سازد غذائى نيست كه به دهان فرو می‏رود بلكه علت ناپاكى او شرارتى است كه از قلب صادر می‏شود و باعث زنا، دزدى، قتل، حسادت و غرور و نظاير آن بر ميگردد. (مرقس ۷:‏۱۸-۲۳)

به مناسبت رستاخیز عیسی مسیح

د عیسی مسیح د قیام لکبه ټـ‎ولی مسیحیانو ته مبارکی وا یو.

547189_2887949881074_1330010933_32456086_1029782167_n

   دست اندرکاران مجله حقیقت قیام عیسی مسیح را به همه پیروان مسیح تبریک و تهنیت عرض میکند. آرزوی همیشگی ما این است که، همۀ پیروان مسیح درقوت رستاخیزمسیح زندگی کنند، زیرا پایه و اساس ایمان ما به همین حقیقت بنا شده است. پولس رسول دراول قرنتیان ۱۵: ۱۴ – ۱۷ می فرماید: » و اگر مسیح برنخاست باطل است وعظ ما و باطل است ایمان شما » و » اما هرگاه مسیح برنخاسته است ایمان شما باطل است و شما تاکنون در گناهان خود هستید.»
پيام عيسی مسيح، پيام نجات می باشد که تمام خلقت را در بر می گيرد. کلام خدا از انسان نو و خلقت تازه سخن می گويد
«کسی که در مسيح است خلقت نو است، هر آنچه کهنه بود در گذشت و اينک همه چيز نو شده است.»( دوم قرنتيان ۱۷:۵)
عيسی مسيح که بعد از مرگ بر روی صليب، تدفين و دوباره زنده شد، حالا زنده است. او در دروازه قلب شما ايستاده است و در را می کوبد و می خواهد که داخل قلب و زندگی شما شود. او می‌خواهد تمام گناهان شما را ببخشد، رابطه و مشارکت واقعی و بسيار نزديک را بين شما و خدای قدوس برقرار سازد و به شما حياتی جديد و ابدی در خدا را، ببخشد. کلام خدا در انجيل شريف می‌فرمايد: «من پشت در ايستاده در را می‌کوبم، اگر کسی صدای مرا بشنود و در را باز کند داخل می ‌شوم و با او نان خواهم خورد و او نيز با من.» (مکاشفه٣:٢٠)
شما می‌توانيد در قلب تان را بر روی عيسی مسيح باز کنيد و زندگی جاويدان را نصيب شويد.
ما مسؤولين مجله، همراه با شما عزيزان در اين واقعيت خوشی می کنيم که تمام ما نجات دهنده زنده ای را همراه خود داريم که بر تاريکی پيروز گرديد. او آماده است که کاری را انجام دهد که ما انسان ها قادر به انجام آن نيستيم، ما خداوندی را همراه خود داريم که ما را از مرگ زنده ساخت و مشارکت ما را با خدا بر قرار نمود. او بر گناه و مرگ پيروز گرديد.
ای خداوند تو چشم ها و قلب های هموطنان ما را باز کن که برای پذیرفتن پیغام نجات بخش تو آماده کردند.

آیا او را میشناسی؟

مسیخ

زنده گی او بی مانند است
خوبی هایش بی انتها است
رحمتش پاینده است
محبتش بدون تغییر است
کلامش کفایت کننده است
فیض اش ما را کافی است
حکمروایی اش عدالت است
یوغش ساده است
و بارش سبک است
پیلاطوس در او عیبی نیافت
هیرودیس برای مرگش دلیلی نیافت
مرگ در مقابلش سرخم نمود
و قبر نه نوانست که او را در آغوش بیگیرد
این است پادشاه من که نام او عیسی مسیح است
سرور سلامتی و راز نهان در کلام

آغاز سخن

ما دست اندرکاران مجله حقیقت این سطور را با درود هایی صمیمانه و با قلبی مملو از حمد و شکر گزاری برای شما می نویسیم، دعای ما این است هر جا که باشید سال نو 1394 خورشیدی و قیام عیسی مسیح را با شادمانی و قلب سرشار از عشق مسیح تجلیل نمایید. ما یک سال نو پر شکوه در محبت و برکات عیسی مسیح برای تک تک شما عزیزان آرزو میکنیم.
عیسی مسیح ما را از هلاکت حتمی خرید و ما را آزاد کرد. او که ما را فرزند خود خواند و او که ما را شریک تاج و جلالش ساخت نقشه های عالی برای ما در نظر گرفته است. او در سال 1394 هم ما را دعوت می کند که طبق نقشه و پلان ها و اراده او زندگی کنیم. تا باشد هر کاری را که می کنیم او را جلال دهیم، پس چه زیباست که در سال 1394 با تمام فکر و جان و اراده تصمیم بگیریم و برنامه
های او را به صورت کامل، دقیق و بدون درنگ انجام دهیم. خوشا بحال کسانی که او را اطاعت می کنند و عیسی مسیح الگوی زندگی آنهاست.
د نوی 1394 خورشیدی کال د را رسیدو په مناسبت تاسو ټولو ګرانو او زړه ته رانږدی مسیحیانو او هیواد والو د زړه له کومی مبارکی وایم او د لوی خدای څخه تاسوته د دی لرغونی او نیکی ورځی خوشحالی، او روغتیا غواړم. هیله مند یم چی دا نوی کال پر افغان ولس یو د سولی، امن، د تامین سبب وګرځی او نور زمونږ په وطن کی ځان وژنی ترور جګړی ټغر له تل لپاره ټوله سی او افغان ولس یو وبل ته د یوالی لاسونه ورکړی او ګران افغانستان اباد زرغون وګرځوی.

گل محرگگل محرگهر روز تان نوروز نوروز تان پیروز
پیروزی و موفقیت تان با قیام مسیح همیشگی باد

مسیح نه کربانېږو

14مسیح نـــــــــه کربانیــــــــږو پــــــــــه مینه روانیــــــــــږو
ټول یوســـــــــئ ایمانــــــدارو لـه خدای ســــــره وصلیــــږو
بریامـــــو ده پـــــه بــــــرخه مسیــــــح په لاره څـــــــرخه
دا لاره د نجـــــــــــــــــات ده راکــــړې لــــــه ښه اړخــــه
یــــــــه خدایـــــه مهربانـــــه ستــــــــا لاره ښــــــه ودانـــه
بې برخـــــــــې پاتې نســــــې لـــــــــه خدای ســـــره روانه
کــــرباندې سمــــه خدایـــــه مـــــوږ غـــواړو لتا رایـــــه
میـــن خو درتــــه ګـــران دي ایمــــان ســــــره موږ پایــــه
خپل ځان ته مې چې څــارم هـــم ورونو ته یـــې غواړم
دا شــــــان د ورورولـــي ده عمـــل له خدایــــه غــــواړم
له خــــــــدایه ارزانــــــي ده یــو بل ســـــــره په مرستــــه
ښـــــه لار د خــوشــــالي ده پـــــــــه مینه ورســــــــره یم
یــــــــه خدایه تاســـــــــره یم لـــــــه تاسره یــــــــو ځـــای
بــې غمــــــــه آسوده یــــــــم
( پاینده خان )

سرشت شرمساری بشر

باع عدنجمال خان در یک قریه در یکی از ولایت های افغانستان زندگی میکند. او از کارکردن با پسرانش در مزرعه شان، لذت میبرد. او او می دید که چگونه پسرانش پیش چشمانش رشد میکنند و روز به روز بزرگ ميشوند. او با داشتن چنین پسران رشید و تنومند به خود میبالد و افتخار میکند و آنها را مایۀ سربلندی خود میداند.
اما جمال خان همیشه یک نگرانی و تشویش دارد. او از این نگران نیست که چرا ثروت و دارایی و قدرت زیاد ندارد، بلکه نگرانی همیشگی او فقط یک چیز بسیار ساده است. او دایم با خود در این جنجال است که مه باید پیش دیگران کم نیایم. در هر کار و هر تصمیمی که خود و پسرانش در زندگی شان میگیرند، مهم این است که جمال خان باید در قریه سربلند باشد. برای او زندگی کردن خوب، فقط یک مفهوم و معنا دارد، و آن این که خود و فرزندانش باید با وقار زندگی کنند. او میخواهد این وقار و ابرو را باید به قیمت جان خود و فرزندان خود حفظ کند، زیرا تمام سرمایه زندگی او همین وقار
و سربلندی نزد مردم است. در غیر آن، هیچ کسی در قصه او و پسرانش نخواهد بود. او همیشه از این میترسد که خدا نکند که اگر یکی از پسرانش در کدام راه غلط برود و یا کدام اشتباه و لغزش بزرگی از او سربزند. او نمیتواند تصور کند که چگونه سخنان نیش دار مردم قریه را تحمل خواهد کرد. اگر یک دفعه یک قصه به گوش مردم برسد و مردم زبان باز کنند، باز کل مردم در بارۀ او و خانواده اش گپ خواهند زد و از یک زاغ چهل زاغ خواهند ساخت. او از تهمت ها و بهتان های مردم خیلی میترسد. او را همیشه چرت و فکرچیزهای که هنوز رخ نداده و وقایع که هنوز رخ نداد است، آزار میدهد. او پیش خود فکرمیکند که اگر یک دفعه خود و خانواده اش قصۀ خانه های مردم شدند، دیگر او هیچ وقت نخواهد توانست دهان مردم را بسته کند.
دیگر او آن جمال خان نخواهد بود که با سر بلند در کوچه های قریه قدم بزند. او به این می اندیشید که نشود روزی او به خاطر رفتار پسرانش مورد تحقیر قرار بگیرد و مردم بگویند که جمال خان چی آدم نامرد و بی غیرتیست که چنین فرزندانی دارد!
اما جمال خان متوجه نيست که این حالت ننگ و شرم از سرشت بشری او سرچشمه میگیرد و از زمانی که آدم و حوا در باغ عدن دچار گناه شدند، آغاز شده است. انسانها در طول تاریخ از این که مبادا پیش دیگران کم بیایند، خیلی میترسند. داستان پیدایش، ماند درامه ها و یا رویداد های تراژیکی اند که هر کدام بیان کننده رسوایی و ننگ نسل بشر میباشد. بزرگترین شرم و ننگ انسان زمانی آغاز شد که انسان های اول یعنی آدم و حوا از اطاعت به سخنان خدا و احترام در برابر خدا کوتاهی کرده و در گناه سقوط کردند. پس از ان زمان این شرمنده گی در آدم و حوا شروع شد و تا امروز این ترس از ننگ و حالت شرم، افکار و رفتار ما را شکل میدهد. در نتیجه شرمساری بسیار، باعث گناه بسیار و گناه بسیار، باعث شرمساری بسیار ما گردیده است.
زمانی که اولین انسان ها یعنی آدم و حوا خانۀ شان را در باغ عدن از دست دادند، در حقیقت آنها خانواده واقعی، هویت ، نام و نشان و عزت و احترام شان را از دست دادند. از آن پس فرزندان آنها بد گویی و سخن چینی میکنند، لاف میزنند و خود ستایی میکنند، از دیگران سؤ استفاده مینمایند، به حقوق و شخصیت دیگران تجاوز میکنند، نژاد پرست و قوم پرست میشوند، نفرت میورزند، جنگ میکنند و قتل می نمایند، با ابزار نزاع و خشونت بر ضد یکدیگر دست میزنند. بشر تمام این اعمال را به خاطر پوشش شرمساری اولیۀ شان انجام میدهند. در حقیقت این کار ها یک تلاش باطل و بی ثمر جهت پیشرفت خود، به دست آوردن عزت برای خود و گرفتن عزت دیگران میباشد. مردم کوشش میکنند تا دیگران را تحقیر کنند تا گروه و قوم خود شان برتر و فوق گروه های دیگر اجتماع به حساب بیایند. در واقع مردم میخواهند با پوشاندن نواقص خود از طریق توهین و تحقیر دیگران، برای خود عزت و افتخار جعلی کسب کنند.
با تأسف برای آن که ما بتوانیم عزت از دست رفتۀ آدم را دو باره دریافت کنیم، دست به کارهایی میزنیم که فقط شرمساری ما را، همیشگی و بیشتر میسازد.
حسادت به هدیۀ دیگران

ما این حس را به صورت واضح در قاین پسر آدم مشاهده میکنیم. وقتی قاین و هابیل هدیه های شان را به پیشگاه خداوند تقدیم میکنند، چنان که ما در کتاب پیدایش میخوانیم:» خداوند از هابیل و هدیۀ او راضی گشت، اما قائن و هدیۀ او را قبول نکرد. قائن از این خاطر قهر شد «…(پيدايش ٤: ٤ – ۵).
گرچه قاین نخست زاده بود، اما خداوند هدیه هابیل پذیرفت. وقتی قاین فهمید که خداوند هدیه او را رد کرده است، قاین از این بابت بسیار رنجیده شد و احساس شرم و رسوایی کرد و آبرویش رفت.
اما خداوند با قاین سخن گفت و فرمود که آبرویش میتواند دوباره احیا شود، ولی رشک و حسادت عمیق که وجود قاین را فرا گرفته بود. او نتوانست سرفرازی و کامیابی برادرش را تحمل کند. او خواست شرمساری خود را با مغلوب ساختن برادر خود برطرف سازد. پس برخاست و به خاطر به دست آوردن دو بارۀ آبرو و عزتش، برادر خود را کشت و بدین گونه داستان اندوهگین درهم شکسته شدن خانواده بشری آغاز یافت.
میتوان گفت که حسادت بزرگ ترین گناه در بین انسانها میباشد. ما به موقف، جایگاه و عزت دیگران حسادت میکنیم. وقتی میبینم که دیگران امتیاز و یا برتری بیشتر نسبت به ما به دست می آورند، ما در برابر آنان احساس ذلت و حقارت میکنیم. زمانی که کسی صاحب اعتبار بیشتری می شود و يا بيشتر مورد توجه قرار ميگيرد، ما احساس میکنیم که آنها در واقع اعتبار ما را دزدیده اند. ما در وجود خود یک درد را احساس میکنیم. ما به سختی تحمل میکنیم که کسی دیگر عزت و جایگاه بیشتر و بهتری نسبت به ما داشته باشد، درینصورت ما خود را در برابر او حقیر احساس میکنیم. این حس حقارت ما را وادار میسازد که در جستجوی خوار ساختن آن شخص بر آییم. این همان چیزیست که برای قاین رخ داد كه به یک پایان اندوهبار انجامید.
بعد از آن که قاین هابیل را کشت، قاین از پی آمد گناه خود شرمسار شد و سخت رنج کشید. او یک فراری و آواره گشت و از سرزمینش دور رانده شد. در حقيقت، او از نظر خداوند افتاد. نسب نامه قاین با لامخ یا لمِک پایان مییابد که به زنانش لاف میزند و میگوید:»من مرد جوانی را که برمن حمله کرده بود، کشتم« (پیدایش ٤: ٢٣). لامك نیز تلاش میکرد تا با شرمسار ساختن دیگران، برای خود عزت کمایی کند.
اما در كلام خدا، ما راه دیگر را مییابیم كه عزت واقعى و حقيقى از جانب خداوند است؛ »نجات و عزت من مربوط به خداست« (مزمور ٦٢:٧).
وقتی که قاین احساس شرمنده_گی کرد، حسود گشت. او به خاطر پاک کردن این شرمساری خود، هابیل را بی حرمت ساخت، یعنی او را کشت. با چنین کردار، قاین شرمساری بیشتری برای خود و خانواده اش به وجود آورد. پس میبینیم که انسان بدون توکل داشتن به خداوند به چنين نتيجه ميرسد.
با تأسف باید گفت که ما به خاطر ارتقای جایگاه و مقام خود، دیگران را بی عزت ميسازیم. منطق اجتماعی طوری به ما وانمود میکند که گویا اگر دیگران پایین کشیده شوند، ما بلند خواهیم شد! مردم با استفاده از شیوه های مختلف کوشش میکنند که دیگران را از صحنه خارج کنند، یا آنها را بی عزت ساخته و تحقیر کنند (حتا اگر با کشتن آنها هم تمام شود). این بيانگر کشمکش بیهوده براى عزت و آبروی دروغین ميباشد.

تکبر و خود خواهی بابل (پیدایش 11)

   لاف زدن و گزافه گویی یک راه دیگریست که انسان ها برای سرپوش گذاشتن بر حقارتها و شرمساریهای شان استفاده مينمایند. مردم می خواهند با این کار عزت و افتخار بیشتری را به دست آورند. وقتی ما لاف میزنیم و افتخار میکنیم که گویا گروه (قوم، قبیله، ملت) ما نسبت به دیگران برتر هستند، نشان میدهیم که ما چقدر خودبین و قوم پرست هستیم.
زمانی مردم بابِل میخواستند برای شان افتخار و عزت بیشتری کمایی کنند و جایگاه و مقام عالی برای خود بسازند و آن را به نمایش بگذارند. آنها دور هم جمع شدند و نقشه یی را طرح کردند و گفتند: »بیاییم شهری برای خود بسازیم و برجی بنا کنیم که سرش به آسمان برسد و بدین گونه نام خود را جاویدان بسازیم، تا مبادا در روی زمین پراکنده شویم» (پیدایش ١١:٤).
اما خداوند آنها را از اجرای این نقشه شان منع کرد. آنها پراکنده شدند.بارها، ما انسانها خود ما را بالا کشیده ایم و کوشش کرده ایم که یک نامی برای خود کمایی نماییم. ما خواسته ایم که مورد احترام دیگران قرار بگیریم. از آنجاییکه داشتن شهرت و نام نیک چیز بدی نیست و شاید برای بسیار از ما خیلی مهم باشد، اما وقتی که ما لاف میزنیم و گزاف میگوییم، ما مغرور میشویم و شهرت کاذب و دروغین به دست می آوریم. اما بعد متوجه میشویم که جدا از خداوند، داستان انسان به صورت غم انگیز و با شرمساری پایان می یابد. پس بدون طلب عزت از خداوند، داستان زندگی انسان به گودال شرمساری سقوط می کند. خداوند واقعا در فكر انسان است و خواهان عزت واقعی و وقار عالی برای ما میباشد. این همان خبر خوشى است که خدا برای ما دارد. وقتی که نوع بشر در قعر شرمساری بود، خداوند مردی را به نام ابراهام فرا خواند تا از طریق نسل این مرد، خداوند تاریخ بشر را دوباره رقم زند.
به این گونه مسیح از نسل ابراهیم به این دنیا آمد. مسيح آمده تا به هر کسی که به او ایمان آورد، عزت واقعی و جاویدان را هدیه کند.
اگر باز گردیم به همان داستان جمال خان در آغاز این نوشته، از دیدگاه کتاب مقدس یگانه راهی   كه جمال خان ميتواند از ترس شرمسارى نجات يابد و با سر بلندى زندگى كند عبارت از اين است كه از عمق دل بداند كه عزت و وقار واقعى فقط از جانب خداوند به دست آيد، نه از سوی مردم.                 (ترجمه از نوشتۀ ال)

 مـژده بادا کـه نو شـد سراسر جهان‌!       گشتـه بیدار گیتی ز خـواب گـران‌!

بین چگونه شود رنگ رنگ آسمـان‌!       گـه کنـد گریه گـه خنده بر بوستان‌.

بر طبیعت نگر مـرده بُـد زنده شـد!         در جهــان پـرتـو مهـر تابنـده شـد.

آن مسیحی کـه از بهـر مـا بنده شد       مرد و برخاست و ما را رهاننده شد.

جفا گر

جفلعشق و ایمان بر مسیحا لایق زنار نیست
در زندان هم گر که باشی دست او بیکار نیست
خواجه شمس الدین محمد گر تو را رسوا کند
در مقام این خدای تو کسی دادار نیست
گر که می ترسد بشر بر رونق آن نام دوست
گر چشد مهر خدا دیگر در این افکار نیست
ای پدر هر دم مسیحی را به زندان می کشند
افتخاری بهتر از این در جهان در کار نیست
گر که روح قدسی عیسی بیاید در دلی
غل و زندان هیچ یک حتی دمی بسیار نیست
ای جفا گر، گر بدانی تو که را دزدیده ای
خوب می فهمی که عقلت هیچ هم هشیار نیست
این جهان با پادشاهان بر زمان هی می رود
آندمی بنگر که جز او هیچ کس بیدار نیست
این خداوندم همان عیسی تو را پیدا کند
داوری در آن جهان بی شک بتو رهوار نیست
من برایت بخشش و لطف خدا را طالبم
جز به این دست من و حرفم به او بی کار نیست
سپهر نافدی